1. OMÓWIENIE WYNIKÓW (CZĘŚĆ 1.)

 

4.1. Aktywności powierzchniowe wodnych roztworów Rokacetów, Rokanoli i Pluroników.

 

    W oparciu o przeprowadzone metodą stalagmometryczną pomiary (patrz punkt 3.3.1), obliczono liczbową wartość współczynnika napięcia powierzchniowego w szeregach badanych związków powierzchniowo czynnych.

Przebieg zależności σ = f(c) przedstawiono na wykresach (Ryc.14-22.), natomiast wyznaczone liczbowe wartości krytycznego stężenia micelarnego zamieszczono w tabeli (Tabela 6.).

Typ związku powierzchniowo czynnego.

Mcz

[ g ]

CMC

[ g/dm3]

CMC

[ mol/dm3 ]

ROKANOLE

0 - 18

1060

0,624

0,585*10-3

0 - 30

1538

0,641

0,416*10-3

0 - 100

4668

0,666

0,142*10-3

ROKACETY

R - 26

2030

0,500

0,246*10-3

R - 40

2650

0,512

0,193*10-3

R - 70

4190

0,538

0,128*10-3

PLURONIKI

F - 68

8750

1,200

0,137*10-3

F - 94

14600

1,290

0,088*10-3

F - 108

16250

1,354

0,083*10-3

Tabela 6. Wyznaczone liczbowe wartości CMC.



Rycina 14. Przeb
ieg zależności między stężeniem pluronikuF-108 a współczynnikiem napięcia powierzchniowego.


Rycina 15.
Przebieg zależności między stężeniem pluroniku  F-94 a współczynnikiem napięcia powierzchniowego.


Rycina 16.
Przebieg zależności między stężeniem pluroniku F-68 a współczynnikiem napięcia powierzchniowego.



Rycina 17. Przebi
eg zależności między stężeniem rokacetu R-70 a współczynnikiem napięcia powierzchniowego.


Rycina 18. Przebi
eg zależności między stężeniem rokacetu R-40 a współczynnikiem napięcia powierzchniowego.


Rycina 19. Przebi
eg zależności między stężeniem rokacetu R-26 a współczynnikiem napięcia powierzchniowego.



Rycina 20. Przebieg
zależności między stężeniem rokanolu 0-100 a współczynnikiem napięcia powierzchniowego.


Rycina 21.
Przebieg zależności między stężeniem rokanolu 0-18 a współczynnikiem napięcia powierzchniowego.


Rycina 22. Przebi
eg zależności między stężeniem rokanolu 0-30 a współczynnikiem napięcia powierzchniowego.

 

EMAIL SPIS TREŚĆI
LITERATURA

 

4.2. Równowagowa solubilizacja micelarna trimetoprimu przez wodne roztwory związków powierzchniowo czynnych.

 

    Na wykresie (Ryc. 23.) przedstawiono krzywą wzorcową dla procesu rozpuszczania trimetoprimu (TM). Ilustruje ona zwiększanie się liczbowych wartości absorbancji badanego roztworu TM (przygotowanego jak w punkcie 3.3.2) wraz z progresją jego stężenia. Wykreślona krzywa wzorcowa posłużyła w kolejnych etapach pracy do obliczenia ilości związku biologicznie czynnego, zsolubilizowanego przez wodne roztwory badanych tenzydów.

Zależność między progresją stężenia a absorbancją badaną dla trimetoprimu ma charakter liniowy i opisano ją równaniem prostej: y = a + bx.

Współczynniki prostej a i b przyjęły wartości:
a = l,111764 · 10-2
b = 200,5643
a współczynnik korelacji wynosił
: r = 0,9999

Przy założeniu, że
y - to absorbancja badanych roztworów TM (A);
x - stężenia TM w roztworach badanych (C);
równanie prostej y = a + bx przedstawiono jako zależność:

A = a + bC

 Krzywa Wzorcowa Trimetoprimu
Rycina 23. Wykres krzy
wej wzorcowej rozpuszczalności trimetoprimu w funkcjonalnej zależności absorbancji (a) od stężenia leku (C).

    W celu określenia ilości zsolubilizowanego trimetoprimu przez roztwory badanych związków powierzchniowo czynnych powyższą zależność przekształcono i przyjęła ona postać:

C = (A - 0,01111) / 200,5643

    W pierwszym etapie pracy skupiono się na określeniu wpływu stężenia ekspozycyjnego związków powierzchniowo czynnych na ilościowy przebieg procesu micelarnej solubilizacji trimetoprimu (patrz punkt 3.3.3), co przedstawiają graficznie wykresy (Ryc. 24-26.). Badaną zależność opisano równaniami korelacyjnymi na poziomie istotności p = 0,05 i zestawiono w tabelach (Tab. 7,8,9.).

     We wszystkich badanych roztworach związków powierzchniowo czynnych Rokanoli, Rokacetów jak i Pluroników przy zmiennym, ilościowym przebiegu procesu solubilizacji zaobserwowano, że zależność stężeń tenzydu i związku biologicznie czynnego ma charakter liniowy. Wraz ze wzrostem stężenia ekspozycyjnego rośnie ilość zsolubilizowanego trimetoprimu.

Największe różnice w ilościowym przebiegu solubilizacji trimetoprimu w grupie Rokacetów ( Ryc.24.) odnotowano w przypadku związków o najwyższej masie cząsteczkowej i ilości segmentów oksyetylenowych - Rokacetu R-70 (stężenie TM w granicach 0,053-0,0088 g/100cm3 przy progresji stężeń tenzydu 0,008-0,980 g/100cm3 ) ) i tylko nieznacznie niższe dla Rokacetu R-40 ( stężenie TM w przedziale 0,05-0,084g/100cm3 i tenzydu 0,011-0,950 g/100cm3), co stanowi potwierdzenie dla prowadzonych już wcześniej badań [ 27.].

 ROKACETY
Rycina 24. Przebieg zal
eżności między zsolubilizowaną ilością trimetoprimu a progresywnie rosnącym stężeniem solubilizatora. (Rokacety)

ROKANOLE
Rycina 25. Przebieg zal
eżności między zsolubilizowaną ilością trimetoprimu a progresywnie rosnącym stężeniem solubilizatora. (Rokanole)

PLURONIKI
Rycina 26. Przebieg zal
eżności między zsolubilizowaną ilością trimetoprimu a progresywnie rosnącym stężeniem solubilizatora. (Pluroniki)

    Podobnie jak w grupie Rokacetów omawiane zależności kształtują się dla klasy badanych Pluroników (Ryc. 26.). W przypadku solubilizacji prowadzonej w obecności Pluronika F-94, wraz ze wzrostem stężenia ekspozycyjnego (0,027 - 2,37 g/100cm3) rośnie ilość zsolubilizowanej substancji (0,0495 – 0,0896 g/100cm3).

    W swoisty sposób proces ten przebiega przy zastosowaniu Pluronika F-108, gdzie odnotowano brak zależności między stężeniem tenzydu a ilością zsolubilizowanego trimetoprimu. Rozpuszczalność TM przyjmuje wartość praktycznie stałą (0,0682 - 0,0765 g/100cm3) niezależnie od rosnącego stężenia ZPC (0,0208 - 2,3646 g/100cm3).

    Przebieg badanych zjawisk prowadzonych z wykorzystaniem innej grupy związków powierzchniowo czynnych - Rokanoli (Ryc.25.) cechuje jedynie częściowa analogia do wcześniejszych prób z zastosowaniem omawianych już polietero-n-oli. Wraz ze wzrostem stężenia ekspozycyjnego tenzydu rośnie ilość zsolubilizowanego trimetoprimu , lecz wpływu na ten proces nie ma już masa cząsteczkowa i ilość segmentów oksyetylenowych.

    Zdecydowanie najlepszym solubilizatorem w tej klasie tenzydów okazał się Rokanol 0-18, w obecności którego rozpuszczalność trimetoprimu wzrosła od 0,055 do 0,1335 g/100cm3 przy progresji jego stężeń w przedziale 0,0316 - 1,4379 g/100cm3.

Tabela 7. Równania korelacji opisujące rozpuszczalność rzeczywistą trimetoprimu w wodnych roztworach Rokanoli.

Układ
solubilizacyjny

Typ
Równania.

r.

Współczynnik
korelacji.

a

b

ROKANOL 0-18

y=a+bx

0,9978

5,55*10-2

5,52*10-2

ROKANOL 0-30

y=a+bx

0,9997

5,6221*10-2

2,5096*10-2

ROKANOL 0-100

y=a+bx

0,9988

4,9940*10-2

4,5894*10-2

Tabela 8. Równania korelacji opisujące rozpuszczalność rzeczywistą trimetoprimu w wodnych roztworach Rokacetów.

Układ
solubilizacyjny

Typ
Równania.

r.

Współczynnik
korelacji.

a

b

ROKACET R-26

y=a+bx

0,9960

4,0802*10-2

3,03*10-2

ROKACET R-40

y=a+bx

0,9997

5,1135*10-2

3,4864*10-2

ROKACET R-70

y=a+bx

0,9982

5,2586*10-2

3,6539*10-2

Tabela 9. Równania korelacji opisujące rozpuszczalność rzeczywistą trimetoprimu w wodnych roztworach Pluroników.

Układ
solubilizacyjny

Typ
Równania.

r.

Współczynnik
korelacji.

a

b

PLURONIK F-68

y=a+bx

0,9935

6,0351*10-2

6,3964*10-2

PLURONIK F-94

y=a+bx

0,9995

4,9583*10-2

1,6858*10-2

PLURONIK F-108

y=a+bx

0,9848

6,8445*10-2

3,5939*10-2


EMAIL SPIS TREŚĆI
POPRZEDNI ROZDZIAŁ ( CZĘŚĆ DOŚWIADCZALNA)
NASTĘPNY ROZDZIAŁ ( OMÓWIENIE WYNIKÓW - cz.2.)
LITERATURA

MAGISTER 2000 (c)